Τον Νοέμβριο του 2024 βρεθήκαμε στην Αίγυπτο. Το αρχικό πλάνο ήταν να επισκεφτούμε το Κάιρο, ύστερα να συνεχίσουμε για την Όαση της Σίβας, κι έπειτα να επιστρέψουμε πάλι πίσω για να πετάξουμε προς Ασουάν, κάνοντας στο τέλος στάσεις στο Λούξορ και στη Χουργκάντα.
Φτάνοντας στο Κάιρο, ξαφνιάζεσαι αμέσως με το χάος της. Από την πρώτη στιγμή, νιώθεις τη σκόνη, την ατελείωτη κίνηση και τα αδιάκοπα κορναρίσματα να σε περικυκλώνουν. Εμείς προσγειωθήκαμε νύχτα, κι έτσι η διαδρομή μέχρι το κέντρο ήταν σχετικά γρήγορη. Ωστόσο, η αναρχία στους δρόμους και οι κόρνες που δεν σταματούσαν με τίποτα, μας έδωσαν κατευθείαν μια γεύση του τι θα ακολουθούσε.
Βγήκαμε εκείνο το βράδυ να περπατήσουμε στην πόλη και να τσιμπήσουμε κάτι σε ένα τοπικό μαγαζί. Το Κάιρο μου θύμισε έντονα μια αραβική εκδοχή της Κούβας. Οι δρόμοι έσφυζαν από ζωή, κόσμος παντού και μαγαζάκια που δεν μοιάζουν με τίποτα απ' όσα έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα.
Σε πολλά σημεία, έβλεπες παρέες αντρών μαζεμένες σε παραδοσιακά καφενεία με πλαστικές καρέκλες, πιθανότατα να βλέπουν ποδόσφαιρο ή να καπνίζουν χαλαρά ναργιλέ. Όσο πιο βαθιά χωνόσουν στα στενά, τόσο πιο πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα έβρισκες —όσο κι αν ο φωτισμός ήταν συχνά ανύπαρκτος— με κάθε γωνία να κρύβει κάτι το διαφορετικό.
Κάποια στιγμή, μάλιστα, πέσαμε πάνω σε μία σκηνή όπου δυο άντρες που παρακολουθούσαν ποδόσφαιρο σε κάτι που έμοιαζε εντελώς με αυτοσχέδιο σαλόνι δρόμου — μάλλον το μαγαζί τους κατά τη διάρκεια της ημέρας. Η ζωή λαμβάνει χώρα έξω στους δρόμους, με έναν τρόπο που στις κλασικές ευρωπαϊκές πόλεις τείνει να εξαφανιστεί.
Την επόμενη, ο δρόμος μάς έβγαλε στη Γκίζα για να δούμε τις πυραμίδες. Όσο κι αν έχεις διαβάσει ιστορία ή έχεις δει φωτογραφίες, τίποτα δεν σε προετοιμάζει πραγματικά για το ασύλληπτο μέγεθος των μνημείων αυτών. Περπατήσαμε τον χώρο από τη μια άκρη ως την άλλη, αφιερώνοντας αρκετές ώρες μία και ο καιρός ήταν σχετικά δροσερός.
Αργότερα, σειρά είχε το παλιό αρχαιολογικό μουσείο, το οποίο τότε βρισκόταν ακόμα σε φάση μεταφοράς πολλών εκθεμάτων του προς το νέο Grand Egyptian Museum.
Το βράδυ κατεβήκαμε για περπάτημα κατά μήκος του Νείλου, κάτι που από μόνο του αποτελεί τρομερή πολιτισμική εμπειρία. Πολλοί ντόπιοι δεν έχουν τα χρήματα για καλές κάμερες ή smartphones με καλούς φακούς, οπότε διάφοροι «φωτογράφοι» στήνονται μόνιμα στη γέφυρα προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Κρατούσαν συνήθως μηχανές ντυμένες με χρωματιστές πλαστικές θήκες —συνήθως σε κάτι έντονα κίτρινα χρώματα!— με το φλας ανοιχτό, περιμένοντας τους περαστικούς. Οι περισσότεροι «πελάτες» τους ήταν Αιγύπτιοι από την επαρχία που απλώς ήθελαν ένα ενθύμιο, μια απόδειξη ότι πέρασαν έστω μια φορά από το Κάιρο.
Την τρίτη και τελευταία μας μέρα, προνοήσαμε να αφιερώσουμε το πρωινό στις αγορές. Χαθήκαμε για τα καλά στα στενά γεμάτα μικρομάγαζα που ελαχίστως εξυπηρετούν τουρίστες. Περίπου έπειτα από δύο ώρες περπάτημα, βρήκαμε πια τη διάσημη αγορά Khan el-Khalili, αφού πρώτα διασχίσαμε ολόκληρες γειτονιές όπου έβρισκες τα πάντα και όπως είναι αναμενόμενο σταματούσαμε συνέχεια για να επικοινωνήσουμε με ντόπιους να βγάλουν φωτογραφίες μαζί μας.
Μέσα στο Khan el-Khalili μπορούσες κυριολεκτικά να βρεις τα πάντα: από μικροπωλητές και λούστρους, μέχρι παραδοσιακά καφενεδάκια κρυμμένα σε στοές.
Η έξοδος από τον λαβύρινθο της αγοράς ήταν πραγματική πρόκληση. Τα στενά, πήχτρα στον κόσμο, έμοιαζαν ατελείωτα. Προχωρώντας, η βαβούρα από τους μικροπωλητές και ο τεράστιος όγκος ανθρώπων σου προκαλούσαν ένα έντονο αίσθημα χάους. Πού και πού βγαίναμε σε κάποιον ανοιχτό δρόμο που μπορούσες να πάρεις μια ανάσα, όμως κι εκεί το πανδαιμόνιο απλώς άλλαζε μορφή, γεμάτο αυτοκίνητα και πλανόδιους να φωνάζουν για να αγόρασεις την πραμάτεια τους.
Η μέρα έκλεισε με μια τελευταία βραδινή βόλτα, όπου, μεταξύ άλλων, πετύχαμε ένα μαγαζάκι το οποίο διατηρούσε ένας πατέρας με τον γιο του.
Για κάποιον που ασχολείται με τη φωτογραφία δρόμου το Κάιρο είναι υπέροχο, με την προϋπόθεση όμως ότι είσαι γρήγορος και παρατηρητικός. Ο κόσμος αντιδρά έντονα στην κάμερα: είτε θα σκάσουν απευθείας χαμόγελα, είτε θα σου ζητήσουν από μόνοι τους να τους βγάλεις ένα ωραίο πορτρέτο, ρωτώντας σε αμέσως αν μπορείς να τους το στείλεις με WhatsApp! Αν θες λοιπόν να πετύχεις αληθινές, αυθόρμητες στιγμές, αυτό προϋποθέτει ταχύτητα και μεγάλη ακρίβεια.
