Το δεκαήμερο αυτό ταξίδι ξεκίνησε από το Κουτάισι, ανηφόρισε στα βουνά του Σβανέτι, διέσχισε τον Καύκασο και, αφού περπατήσαμε στις ήσυχες όχθες της λίμνης Τσάλκα, κατέληξε τελικά στην Τιφλίδα, για να επιστρέψουμε τελικά πίσω στο Κουτάισι για την πτήση της επιστροφής.
Κουτάισι: Η Πύλη της Γεωργίας
Το Κουτάισι, από τις παλαιότερες πόλεις της Γεωργίας, ήταν η πρώτη μας στάση. Κάνοντας και μόνο την πρώτη σου βόλτα στα στενά του, ένιωθες παντού μια διαφορετική κουλτούρα μιας και δεν είναι πόλη φτιαγμένη για τουρίστες. Δεν έχει τα μεγάλα αξιοθέατα, αλλά έχει κάτι πιο σπουδαίο — την αυθεντικότητά της. Η πόλη είναι απλωμένη στην κοιλάδα του ποταμού Ριόνι, ανάμεσα σε καταπράσινους λόφους και αρχαία μοναστήρια.
Στο Μοναστήρι του Γκελάτι, το οποίο ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, οι τοιχογραφίες μέσα στο καθολικό —ξεθωριασμένες αλλά τρομερά ζωντανές— έμοιαζαν να περιγράφουν εποχές που ο τόπος αυτός αποτελούσε σπουδαίο κέντρο μάθησης και εξουσίας.
Μέσα στην πόλη κυριαρχούσε ένα ιδιόμορφο μείγμα παλιού και καινούργιου. Επιβλητικά σοβιετικά κτίρια στέκονταν δίπλα σε γεμάτα καφενεία, όπου οι ντόπιοι έπιναν καφέ συζητώντας με τις ώρες για πολιτική και τις επερχόμενες εκλογές σε μερικές μέρες. Υπήρχε ένας εμφανώς αβίαστος ρυθμός στην καθημερινότητα — λαϊκές αγορές γεμάτες προϊόντα, παιδιά να τρέχουν σε μικρές αυλές, και ηλικιωμένοι να παίζουν σκάκι στις πλατείες.
Μεστία: Εκεί που Αρχίζουν τα Βουνά
Από το Κουτάισι, ο δρόμος για τη Μεστία ήταν ατελείωτος, γεμάτος στροφές αλλά απόλυτα αξέχαστος. Στην περιοχή του Σβανέτι το ρυθμό της ζωής ορίζουν τα βουνά — η διαδρομή μάς πέρασε μέσα από βαθιές κοιλάδες και δίπλα από ποτάμια που κατέβαιναν ορμητικά από τις χιονισμένες κορυφές του Καυκάσου.
Πίσω από κάθε στροφή ξεπρόβαλλε κι ένα καινούργιο σκηνικό — πέτρινα χωριά σε απότομες πλαγιές, αγελάδες και γενικά ζώα κάθε είδους πάνω στον δρόμο, και χαμηλά σύννεφα να σκεπάζουν τις χιονισμένες κορυφές του Καυκάσου.
Η Μεστία και οι περίφημοι πύργοι του Σβανέτι, μεσαιωνικά πέτρινα χτίσματα που κάποτε λειτουργούσαν ως αμυντικά φυλάκια για τις οικογένειες, υψώνονταν αγέρωχοι με φόντο τον Καύκασο. Οι ντόπιοι, σκληροτράχηλοι και κάπως λιγομίλητοι στην αρχή, κρατάνε ακόμα ζωντανή τη δική τους γλώσσα — μια διάλεκτο τελείως διαφορετική από τα επίσημα γεωργιανά.
Ουσγκούλι: Το Τελευταίο Χωριό Πριν τον Ουρανό
Η διαδρομή από τη Μεστία μέχρι το Ουσγκούλι ήταν αρκετά δύσκολη, αλλά σε αποζημίωνε το τοπίο. Σε υψόμετρο πάνω από 2.200 μέτρα, το Ουσγκούλι είναι ένα από τα πιο ψηλά κατοικημένα χωριά ολόκληρης της Ευρώπης.
Εδώ, η ησυχία ήταν κάποιες στιγμές σχεδόν απόκοσμη — ούτε οχήματα, ούτε φασαρία, παρά μόνο ο ήχος του αέρα που κατέβαινε από τις κοιλάδες. Το να βρίσκεσαι εκεί για πρώτη φορά έμοιαζε πραγματικά σαν να γυρίζεις πίσω στον χρόνο. Τα σπίτια ήταν λιτά, ολόπετρα, με στέγες φτιαγμένες από στενόμακρα ξύλινα πέταλα. Οι ντόπιοι κινούνταν αργά, φροντίζοντας τα ζώα τους, ζώντας στους ίδιους ακριβώς ρυθμούς που ακολουθούσαν και οι πρόγονοί τους για αιώνες.
Στους πρόποδες της Σχάρα, της ψηλότερης κορυφής της Γεωργίας, ο γιγάντιος παγετώνας στέκεται επιβλητικός.
Λίμνη Τσάλκα: Μια Κρυμμένη Γωνιά της Γεωργίας
Αφήνοντας πίσω μου τα βουνά, πήρα τον δρόμο για τον νότο με κατεύθυνση τη λίμνη Τσάλκα. Ύστερα από μέρες ανάμεσα στα άγρια ορεινά τοπία του Καυκάσου, τα γαλήνια νερά και οι πράσινοι λόφοι τριγύρω έμοιαζαν με έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο.
Η λίμνη απλωνόταν απέραντη, σαν ένας τεράστιος καθρέφτης. Στην ευρύτερη περιοχή της Τσάλκα συναντάς ένα τρομερό χαρμάνι ανθρώπων και πολιτισμών — Γεωργιανοί, Αρμένιοι και Πόντιοι Έλληνες, όλα ζωντανά σημάδια από το πολυεπίπεδο παρελθόν του τόπου. Πέρασαμε το βράδυ συζητώντας με μια ντόπια παρέα, τρώγοντας στην Πόντια (ένα εστιατόριο που διατηρεί μια ελληνίδα δίπλα στη λίμνη), ακούγοντας παράλληλα ιστορίες για τους βαρείς χειμώνες και την ήρεμη ρουτίνα τους.
Τιφλίδα: Μια Πόλη Αντιθέσεων
Τελευταία στάση, η Τιφλίδα (Tbilisi). Και ειλικρινά ήταν μια συνθήκη εντελώς διαφορετική από αυτό που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες. Η πρωτεύουσα ήταν φοβερά ζωντανή — δαιδαλώδη στενάκια που χάνονταν μέσα στην παλιά πόλη, γραφικά ξύλινα μπαλκόνια κρεμασμένα πάνω από κρυμμένες αυλές, και δεκάδες φωτεινές επιγραφές να τραβούν το μάτι σε ντόπια wine bars και μοντέρνα καφέ.
Περπατώντας αργότερα στις όχθες του ποταμού Μτκβάρι, ο νους μου επέστρεφε πίσω στο Ουσγκούλι και την Τσάλκα— στο πόσο τεράστια ήταν η αντίθεση αυτής της μητρόπολης με τα παλιά πέτρινα σπίτια στα 2.200 μέτρα ή την δύσκολη ζωή στα αλπικά λιβάδια, και στο πόσο απότομα και εντυπωσιακά μπορεί να αλλάξει το τοπίο σε αυτήν τη χώρα.
